Gisterochtend vertrokken YuYu met hun papa's naar Italië.
Ze zouden me erg gaan missen, tranen bleven gelukkig uit.
De komende 2,5 week ben ik
Alleen.
Traditiegetrouw plan ik het eerste weekend
van Alleen Zijn allerlei afleiding
om mezelf niet heel zielig te vinden.
De afgelopen jaren was dat meestal een weekendje
weg met een vriendin maar dit jaar heb ik
klussen gepland. Elke dag wat en af en toe met hulp.
Het Alleen Zijn is normaal gesproken geen probleem,
ik vind het heerlijk om de tijd aan mezelf te hebben, te
bepalen wat ik wanneer doe. In mijn werk ben ik constant
gericht op anderen, moet ik aansluiten en meebewegen.
Hoe langer ik Alleen ben, als in geen relatie hebben, hoe
makkelijker het me af lijkt te gaan. Ik heb genoeg vrienden om me heen
waardoor Eenzaam Zijn niet hoeft. Soms zoek ik dat gevoel wel op,
om te weten waar Alleen Zijn over gaat in Eenzaam Zijn.
Het gekke is dat ik mezelf eerder Eenzaam voel in een groep
dan wanneer ik Alleen ben.
Eenzaam Zijn voelt vervelend en is niet altijd een keuze.
Alleen Zijn voelt niet vervelend omdat ik ervoor kan kiezen
en ermee stoppen wanneer het Eenzaam wordt.
De komende week zal ik daar geen last van hebben, wellicht meld ik me in de 2e week weer.
Blessings, Miss Ebz