Wat een hippe bejaarde, die Hendrik Groen!
Dat was een aangename verrassing. Zeker net nadat ik ik de Morning Pages van Julia Cameron gelezen had en ik zelf aan mijn eigen MP's was begonnen.
Onze Hendrik schrijft een jaar lang elke ochtend, voor of na de koffie, over zijn leven in een zorgcentrum in Amsterdam. Ik moet toegeven dat het Hendrik goed gelukt is mij verschillende reacties te ontlokken.
Besmuikt lachen, glimlachen, schaterlachen (niet handig als je voor het slapen gaan nog even iets leest en je de kinderen niet wakker wilt maken)
maar ook ver- en bewondering en verdriet met biggelende tranen over mijn wangen.
Het boek beschrijft het jaar 2013, de aanloopfase van de kanteling in de zorg. Af en toe komt er een 'memo van de directie' voorbij maar veelzeggend is de oprichting van de Omanido-Club (Oud-maar-niet-dood) en de reactie van medebewoners en personeel hierop. Hendrik verhaalt over de kracht van vriendschap, verdriet, ouderdomskwalen, groepsdynamica, wereldnieuws, gerechtigheid en vooral het belang van zelf na blijven denken.
Het geeft ook te denken... hoe moet dat met mezelf als ik straks 83 3/4 ben? Duurt nog een kleine 40 jaar maar ik verwacht niet meer in een verzorgingshuis terecht te kunnen komen. De trend is dat hoogbejaarden (geen idee eigenlijk wanneer je überhaupt bejaard, laat staan hoogbejaard mag heten) zo lang mogelijk met eventueel wat hulp in hun eigen huis blijven wonen. Ik zou verpleegkundige hulp nodig moeten hebben om gelijk door te kunnen stromen naar het verpleegtehuis. Lijkt me nog verschrikkelijker want afhankelijk van een ander èn direct een verlies van je privacy.
De gesprekken die Hendrik ten deel vallen baren me vooral zorgen. Je wordt toch overgeleverd aan de samenstelling van het bewonersbestand op het moment dat ook jij het verzorgingshuis betreedt. Zoals Hendrik het in de laatste maand van zijn boek benoemt: je moet erg je best doen om je niet eenzaam in gezelschap te voelen.
Bij deze neem ik me dus plechtig voor om de komende 40 jaar een gemêleerd gezelschap om mij heen te verzamelen met wie ik te zijner tijd een gezellig hofje kan gaan bewonen en zal ik mijn kinderen binnenkort een contract onder de neus houden waarin zij beloven het nooit toe te staan dat ik 'achter de geraniums' verdwijn.
Blessings, Miss Ebz