2e kerstdag vertrokken we naar Frankrijk. Na een overnachting reden we* vorige week zaterdag via Chambery naar Saint-Sorlin-d' Arves. Over de A43...
Aan het einde van de middag begon het te sneeuwen, eerder dan de metereologen hadden voorspeld. Op de snelweg liep het al snel vast. Stilstaan, een meter opschuiven en weer stilstaan. Op een gegeven moment duurde het stilstaan steeds zo lang dat om ons heen auto's hun motoren uitzetten en we in stilte in het donker stonden. Hier en daar stapten mensen uit de auto om een stuk naar voren te lopen om poolshoogte te nemen. Wanneer er een Nederlander terugkomt tikt hij op ons raampje met de mededeling dat de bergpas die wij ook moeten hebben is afgesloten en morgen hopelijk weer open gaat... dat wordt geen pasta met roomsaus vanavond meer dus gaat de zak chips open die we nog bij de Carrefour gescoord hadden. Het is 21.00 uur en we grappen dat we strak gewoon bij een fransoos zullen aanbellen met de vraag of we mogen blijven slapen. Tegen 22.00 uur begint de hele karavaan te rijden en worden we naar een dorp 15 km verderop gestuurd, daar zullen we opgevangen worden door de gendarmerie. Voordat we er zijn komen we natuurlijk ook weer stil te staan om te horen te krijgen dat we weer terug mogen naar onze afslag en met sneeuwkettingen de berg op mogen. Hoera!
Onderaan de berg in Saint-Sorlin-de-Maurienne is het een drukte van belang en sluiten we achteraan in de rij naar de pas. Voor ons maken auto's al rechtsomkeert wat ons geen goed gevoel geeft. Als een Nederlandse auto ook naar beneden komt draaien we ons raampje open om te informeren. Zij blijken contact gehad te hebben met de reisleiding en het advies gekregen te hebben om naar de gymzaal van het stadje te rijden voor een overnachting. Navraag bij onze eigen reisleiding leert ons dat er veldbedjes klaarstaan voor de gestrande reizigers en besluiten we ook naar de gymzaal te gaan. Met zoveel mogelijk spullen die ons warm zullen houden en we dragen kunnen komen we aan bij een zaal vol mensen. Het is donker, er wordt gefluisterd, gehoest, gesnurkt en ergens huilt een baby.
Jongste krijgt een paniekaanval, we kunnen nog net voorkomen dat hij het op een lopen zet. Mij wordt het ook even te kwaad, we kunnen geen kant op en willen Hier Nu Niet Zijn!
We zijn dapper en stappen toch de gymzaal in. Met een luchtbed, dat we niet goed opgeblazen krijgen, en een dekbed maken we een slaapplek voor de jongens. Met een kussen onder mijn heup en mijn winterjas, die nu zijn titel 'mijn paarse slaapzak' eer aan doet, over me heen kruipen we op het randje van het 'bed' om de kinderen heen. Van echt slapen komt het niet, zeker als ook nog de beluchting aangaat, waar we pal naast blijken te liggen. Daar krijg ik dan weer een paniekaanval van want door de herrie, de vermoeidheid en het machteloze gevoel krijg ik visioenen van vluchtelingen en gaskamers... Het lukt gelukkig om mezelf te kalmeren door te bedenken dat we allemaal samen zijn, door me over te geven aan het moment. Papa MK is nog een keer naar de auto gelopen voor meer warme spullen en legt een vest over mijn voeten: heerlijk! Zelf heeft hij mijn mega zwemhanddoek gevonden om onder te kruipen. Als rond 5 uur Oudste wakker wordt om naar het toilet te gaan denk ik dat het gedaan is met slaap vatten maar het lukt toch nog om een uurtje te pitten.
In de zaal naast de onze wordt met een gewoon koffiezetapparaat koffie gezet, voor een man of 100... slappe maar welkome warme koffie! In onze zaal staan in een hoekje ineens pakken koekjes en flessen water. Een heerlijk ontbijt! Langzaamaan ontwaakt ons hele reisgezelschap en proberen we te achterhalen of we vandaag wel de berg op kunnen. De gymzaal begint leeg te stromen ondanks het feit dat de berichten aangeven dat de weg om 12 uur pas open zal gaan. We krijgen het advies naar de dichtstbijzijnde Carrefour te gaan. Daarnaast blijkt een Golden Arches te zitten waar we warme koffie met een donut hopen te kunnen kopen. Alle etenswaren blijken op, de zaak is de hele nacht open gebleven voor de gestrande reizigers, koffie is er nog wel gelukkig. Vanwege de nachtelijke openingsactie worden we iets na 10en zonder pardon op straat gezet dus weer terug naar de Carrefour. Er staat een picknicktafel voor de verkoop opgesteld en we zijn niet de eerste die op het idee komen om hier een maaltijd te gebruiken. Het zakmes van AM verdeeld de baguette in stukken, nooit eerder hadden we zo'n heerlijke brunch!
Hierna rijden we naar het dorp om de situatie op de weg te bekijken. We pauzeren nog ergens in een café
en Papa MK en AM lopen naar de gendarmerie om te vragen of we de berg al op kunnen.
JA!
Langs de route omhoog staan veel verkeersregelaars, gendarmerie controleert of echt iedereen zijn sneeuwketting om heeft en juichen ons toe: jullie mogen!!
Het wolkendek breekt open en dat geeft hernieuwde moed ook al duurt het een paar uur voor we er echt zijn.
Na een reis van 56 uur zijn we eindelijk 28 december op de plaats van bestemming en eten we wel pasta met roomsaus!
De rest van de week is het stralend weer en ligt er volop sneeuw,
mijn 45e levensjaar gaat in,
we lezen, doen spelletjes
en natuurlijk is er tijd om te breien!
Nu is het gewone leven weer begonnen en zijn we een bijzondere ervaring rijker!
Blessings, Miss Ebz
* Ons gezelschap bestaat uit 9 personen: Oudste, Jongste, Papa MK, Papa ML, AM met haar dochter A, M&S en ik.
