Mobiel Online Zijn

Sinds ik mijn smartphone heb en de kinderen het spel Minecraft hebben ontdekt, zit ik nauwelijks nog achter de computer. Zelfs niet om op mijn vrije dinsdag een blog te schrijven, wat toch echt wel een fijne gewoonte was geworden. Oh wacht, er Zijn natuurlijk nog veel meer veranderingen debet aan mijn blogverwaarlozing. Wie is er nog niet op Pinterest te vinden?! Ik heb het lang vol kunnen houden, ik ken mezelf maar de nieuwsgierigheid won het toch! Ook is een foto van een project sneller geplaatst op Twitter of Facebook dan op mijn blog. Of dan heb ik wat last van mijn perfectionisme en ongeduld. Ik kan mobiel een blog niet in de door mij gehanteerde layout zetten en linkjes plaatsen is een hele toer. 

Niet alleen jongeren kunnen de aantrekkingskracht van al die social media nauwelijks weerstaan, blijkbaar Zijn ook keurige hardwerkende dames van 40+ niet bestand tegen het Mobiel Online Kunnen Zijn. Inmiddels heb ik de combinatie gevonden van de bloggerapp zodat foto's uploaden lekker makkelijk gaat en de computer om de layout bij te werken en linkjes in te voegen.

Het is zeker niet het geval dat ik niets te vertellen of te showen heb namelijk :-)

To be continued

Blessings, Miss Ebz

In Creatieve Dialoog Zijn

Een aantal weken geleden zag ik de documentaire van mr Kanamori. Gisteren heb ik deelgenomen aan de masterclass. Het is me duidelijk geworden dat het 'm zit in de intentie waarmee je de ander benaderd. Dat maakt of je er ten volle voor de ander/het kind kan zijn. Leven = Leren

Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: 
http://youtu.be/1tLB1lU-H0M

Ik heb de film niet met droge ogen kunnen kijken, bij sommige stukjes ging ik zelfs over 'to the ugly cry'. Omdat het heel erg aansluit bij hoe er bij de jongens op school gewerkt wordt naar "deze manier" (ik kan er nog geen andere omschrijving van geven) van lesgeven mailde ik de link naar de directrice en zij bleek naar de bijeenkomst te gaan. Al pratend met andere moeders op het plein en met een blik in mijn agenda besloot ik dat ik ook wilde gaan. 

Over de bijeenkomst 
Eigenlijk weet ik niet waar ik beginnen moet. Het was indrukwekkend, vanzelfsprekend, teleurstellend, energiegevend in willekeurige volgorde eigenlijk. 

Indrukwekkend: 
De manier waarop de deelnemers meegenomen werden in de omslag naar creatief denken, naar happiness ook al is iets moeilijk (ik moest erg denken aan de periode rondom het overlijden van mijn vader waarin ik me zo verbonden voelde met mijn kinderen, verbonden in het verdriet dat we konden delen met elkaar, dat er gewoon mocht zijn waardoor het ook een gevoel van happiness gaf, dat bleek dus niet 'raar' te zijn ) Ik ontmoette veel herkenning en erkenning. Je werd bij elke oefening uitgenodigd deze met volle aandacht te doen. Héérlijk! De lunch was in de heemtuin waar we middels een korte wandeling (in stilte waar heel veel deelnemers het moeilijk mee hadden ) naar toe liepen. Er speelde 2 muzikanten tijdens de lunch, de zon scheen, kortom om heel blij van te worden! 

Vanzelfsprekend: 
wat ik hoorde was niet nieuw. Tuurlijk is het fijn om dat wat je doet met aandacht te doen, tuurlijk geef je kinderen de ondersteuning die ze nodig hebben (ook fysiek, daar werd een vraag over gesteld vanwege het lichamelijke contact dat je ziet in de docu tussen mr Kanamori en de kinderen. Hij moest er om gniffelen toen de vraag gesteld werd. Wij nederlanders die te pas en te onpas elkaar huggen en zoenen!), tuurlijk leren kinderen vanuit het dagelijks leven, tuurlijk moeten kinderen het belang van de samenhang tussen de natuur en de mens leren kennen. 

Teleurstellend: 
Mr Kanamori is welgeteld 1,5 uur in ons midden geweest. We hebben de ochtend toegewerkt naar vragen die we hem wilde stellen. Omdat Mr Kanamori een verhalen verteller is en geen vragenbeantwoorder zijn nog niet een kwart van de opgestelde vragen aan bod gekomen. Hoewel... in zijn verhalen komen natuurlijk wel heel veel punten aan de orde, het is maar hoe je luistert en wat je er voor jou uithaalt. Hij werd een beetje als een goeroe binnengehaald wat ik nogal over de top vond. 

Energiegevend: 
Ik vond het heerlijk om een dag ervaringen uit te wisselen, te filosoferen, te voelen dat hoe ik het doe en wens voor mijn kinderen gedragen wordt en mogelijk is als ik (verbeter de wereld begin bij jezelf) mijn aandacht daaraan geef. Ook binnen mijn werk zie ik mogelijkheden om ermee aan de slag te gaan. Volgende week ga ik naar de oudervergadering op school, er zijn al een aantal ouders die geïnteresseerd zijn maar ik begreep van de directrice dat er heel klein begonnen moet worden. Ik heb vreselijk veel zin om mee te denken en mee te werken. Wat Kanamori in Japan doet wordt hier in nederland op vrije scholen, democratische scholen, Iederwijs scholen en binnen thuisonderwijs gedaan. Ik word erg blij van het feit dat steeds meer reguliere scholen (de huidige Pabo leerlingen krijgen de documentaire te zien aan het begin van hun opleiding) meer het leven = leren principe willen integreren binnen het onderwijsstelsel. Het zou mooi zijn als uiteindelijk ook verloskundigen/consultatiebureau's/ peuterspeelzalen en kinderopvang deelgenoot kunnen worden gemaakt! 

Blessings, Miss Ebz

Terug van Vakantie Zijn

Spelen in een stroompje dat uitmondde in het Como-meer

KOUD!!

 Een 'Pin' uitgeprobeerd

 Prachtige mandela :-)

 De oleanders stonden volop in bloei

 Tussenstop in de geboorteplaats van Leonardo

 Kaarsje gebrand

 In het Da Vinci museum, waar ik diep onder de indruk uit kwam. Wat een ontdekkingen heeft die man gedaan!!

 Ik had zo mijn goede en slechte dagen ;-)

dit was bijna aan het eind van een wandeling die eerst een kilometer (wat is nou een kilometer?!) steil naar beneden ging, we een mooie doch stinkende geiser konden bewonderen en een cache loggen en we die kilometer dus ook weer terug omhoog moesten

Een gehaakte boom op een muurtje aan het Como-meer

Op een markt in Via Reggio

 Een 'schat' gevonden

 Labyrinth

 Ken je het theatergezelschap met Bert Visser? Zou het vernoemd zijn naar de plaats?

 Ik zag overal 'haakwerkjes'

 Mijn linkshandige leerling heeft de beginnerscursus glansrijk doorstaan!

bij thuiskomst heeft ze direct een doos katoentjes besteld ;-)

 Mijn eigen haaksel in de Toscaanse zon :-)

Blessings, Miss Ebz

De Maatschappij, dat Ben jij...

... dat valt toch eigenlijk ook nog zo te bezien... laatst dat bericht over steeds meer te zware nederlanders,  over meer diagnose's en medicatie 'nodig'... Hoe kán dat nou toch? Hoe kan het dat er zóveel mensen 'niet passen' of al die overvloed niet nodig hebben maar er toch steeds weer door verleid worden en dat daar maar nauwelijks rekening mee wordt gehouden. 

Normaal wordt bijzonder gemaakt en wat bijzonder is moet koste wat kost normaal worden. Vroeger was een ijsje toch echt iets voor alleen in de vakantie of als beloning voor het lopen van de avondvierdaagse ;-) maar nu eten wij (ja ook ik kan soms de verleiding niet weerstaan) bijna wekelijks ijs. 

Er komen ook tegenstrijdige berichten: je moet vooral jezelf zijn en je gevoel volgen! Als je dat dan daadwerkelijk doet zijn er altijd mensen die er wat van vinden, het tegen willen houden. Of nog erger: door alle invloeden wéét je vaak niet eens meer wie je nou eigenlijk écht bent, laat staan dat je weet wat je wilt! 

Dus als een ander zegt wat je moet doen is dat alleen maar fijn! Toch :-S Niet nadenken of dat wel bij je past want 'iedereen' doet/heeft het, dan zal het wel goed zijn... en doe of heb je dat niet, dan komt er tegenstand. Opgetrokken wenkbrauwen, negeren en wat ik in mijn werk ook tegenkom dat mensen die echt wel hulp nodig hebben deze niet meer krijgen. 

Als je niet meer gekend wordt om je kwaliteiten, het ene mens heeft langer de tijd nodig om dat te kunnen laten zien dan het andere, wordt het je moeilijk gemaakt om deel te kunnen nemen. En wat gebeurd er als je niet meer deel kunt nemen, als je het gevoel krijgt niet meer van belang te Zijn? Juist! 

En dan vinden 'we' het toch nog raar hoe 'de maatschappij' zich momenteel ontwikkelt.

Ilja van Bemmel legt het veel beter uit dan ik dat kan :-)

Soms denk ik wel eens: ik zal wel gek zijn. Maar ik snap er vaak niets van en mijn neiging is dan om me terug te trekken, dan er maar niet bijhoren. Ik wou dat meer mensen dat deden!

Vorige week voelde ik me al zo opstandig en nu snap ik waarom ;-)

Blessings, Miss Ebz 

Opstandig Zijn

Dat is lang geleden

ik voel me zó opstandig dat ik gewoon zin heb in iets

Heul Onverantwoords!

Maar hoe frustrerend!

Ik kom niet verder dan

- n roseetje bij het eten nemen terwijl ik nog moet rijden

- me toch weer aanmelden bij een online dat ing site

- mezelf opgeven voor Salsa-les (of Zumba, ook zo iets)

- achterop een motor stappen om naar verre verten te rijden

En nog frusterender, ik heb het lef niet eens.

Ik ben te moe om Onverantwoord te Zijn.

Ik wil gewoon 

Vakantie

en

Zon

en 

slenteren door onbekende straatjes

en 

uren lezen

en 

slapen tot ik uit mezelf wakker word

En een opgeruimd huis en hoofd

Misschien dat dát helpt ;-)

Tips tegen Opstandig Zijn 

zijn welkom!

Blessings, Miss Ebz

Leergierig Zijn

Ik werd net geattendeerd op 

de Museum Jeugd Universiteit

Er wordt ook een blog bijgehouden, als je ns een kijkje wilt nemen

klik dan hier of zoek in mijn zijbalk bij de blogs

onder Leven&Zijn

Ik wou dat ik nog tussen de 8 en 12 jaar oud was :-)

Blessings, Miss Ebz

Hulpvaardig Zijn

Droom

Ik kom terug van winkelen, heb niet gevonden wat ik zocht.

Ik loop over een dijkpad en daar waar ik de dijk via een trappetje

wil verlaten staat een kruiwagen 

met een jongetje van nog geen 3 jaar.

Prachtige donkere krullen!

Hij kijkt uit naar iets of iemand en zit ogenschijnlijk rustig te wachten

maar terwijl ik langs hem loop begint hij vreselijk te snikken.

Zodra ik mijn handen naar hem uitstrek en troostende woorden zeg

maakt hij direct aanstalten om uit de kruiwagen te komen.

Ik heb hem nog niet op mijn arm of er komt een iets blondere man met krullen

op ons afgelopen.

"Hoort hij bij jou?"

Blijkbaar niet dus ik vraag het kind waar zijn vader of moeder is.

"Isse éven hond uitlaten, 3 minute, centjes mee, zó trug"

Bij 'even' en 'zo' hoor ik het zijn moeder bijna zeggen.

Daar staan we dan...

Ik ga gelijk de gekste dingen bedenken: wie zet zijn kind nou in een kruiwagen bovenop een dijk als ze de hond gaat uitlaten? Waarom moest ze geld meenemen? Binnen 3 minuten kun je hier je geld niet kwijt. Hij zal wel achtergelaten zijn. 

Ik zal m maar mee naar huis nemen.

En dan word ik wakker

Mee naar huis nemen? Waarom bel ik de politie niet? Bel ik bij een huis aan? Laat ik in ieder geval het kind in deze omgeving waar hij hopelijk thuishoort? Waarom gaan mijn gedachten de kant op waarop ik het gerechtvaardigd vind dit probleem, een probleem, zelf op te lossen?

Want ja... ik heb daar vaker last van. Ik zou dit jongetje niet hebben kunnen laten zitten. Ik zou er niet op kunnen vertrouwen dat zijn moeder wel weer terug komt. 

Grote speeltuinen zijn daarom heel vermoeiend. Nu mijn eigen kinderen wat groter worden en niet constant volledig toezicht nodig hebben 

pak ik mijn boek om mezelf af te sluiten. Ik bèn namelijk niet verantwoordelijk voor 

andermans kinderen, andermans zaken, andermans spullen. 

Ook niet als ik er al dan niet binnen mijn werk mee geconfronteerd wordt. Als ik er niet op bedacht ben dat mijn hulpvaardigheids-gen aangesproken wordt. Het helpt inmiddels te kunnen bedenken hoe de situatie op een andere manier, zonder mijn bemoeienis, opgelost kan worden. Dat het nog een tijdje blijft nazingen, neem ik dan maar op de koop toe.

Blessings, Miss Ebz

Verdrietig Zijn

Sister 
Life is too short to wake up with regrets. 
So love the people who treat you right. 
Love the ones who don't just because you can. 
Believe everything happens for a reason. 
If you get a second chance, grab it with both hands. If it changes your life, let it.
Kiss slowly. Forgive quickly.
God never said life would be easy. He just promised it would be worth it.

Vrij naar Harvey MacKay

Ze heeft maar 2 weken van haar warme deken mogen genieten

Sub finem
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.
*M. Vasalis*

Blessings, Miss Ebz

Buiten Zijn

Wat een heerlijkheid!

Lente

:-)

 Aan de rand van het speelveld liggen grote hopen zandgrond

De jongens brengen er heel wat uurtjes door. 

Het is dat ze een vrij drukke weg over moeten steken, er is nog geen voetgangersoversteekplaats, en ze dus moeten wachten tot ik mee kan anders zag ik ze helemaal niet meer.

Gisteravond na het eten, nog nooit waren de borden zo snel leeg en was het de hele maaltijd gezellig aan tafel, zijn we samen nog even naar 'de bult' gelopen. Jongste wilde mijn haaktas wel dragen.

:-)

In het avondzonnetje was het best goed uit te houden!

Vandaag veeg ik met liefde al het zand weer bij elkaar dat uit schoenen en kleding tevoorschijn is gekomen.

Geniet van zon en elkaar!!

Blessings,

Miss Ebz