Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb:
http://youtu.be/1tLB1lU-H0M
Ik heb de film niet met droge ogen kunnen kijken, bij sommige stukjes ging ik zelfs over 'to the ugly cry'. Omdat het heel erg aansluit bij hoe er bij de jongens op school gewerkt wordt naar "deze manier" (ik kan er nog geen andere omschrijving van geven) van lesgeven mailde ik de link naar de directrice en zij bleek naar de bijeenkomst te gaan. Al pratend met andere moeders op het plein en met een blik in mijn agenda besloot ik dat ik ook wilde gaan.
Over de bijeenkomst
Eigenlijk weet ik niet waar ik beginnen moet. Het was indrukwekkend, vanzelfsprekend, teleurstellend, energiegevend in willekeurige volgorde eigenlijk.
Indrukwekkend:
De manier waarop de deelnemers meegenomen werden in de omslag naar creatief denken, naar happiness ook al is iets moeilijk (ik moest erg denken aan de periode rondom het overlijden van mijn vader waarin ik me zo verbonden voelde met mijn kinderen, verbonden in het verdriet dat we konden delen met elkaar, dat er gewoon mocht zijn waardoor het ook een gevoel van happiness gaf, dat bleek dus niet 'raar' te zijn ) Ik ontmoette veel herkenning en erkenning. Je werd bij elke oefening uitgenodigd deze met volle aandacht te doen. Héérlijk! De lunch was in de heemtuin waar we middels een korte wandeling (in stilte waar heel veel deelnemers het moeilijk mee hadden ) naar toe liepen. Er speelde 2 muzikanten tijdens de lunch, de zon scheen, kortom om heel blij van te worden!
Vanzelfsprekend:
wat ik hoorde was niet nieuw. Tuurlijk is het fijn om dat wat je doet met aandacht te doen, tuurlijk geef je kinderen de ondersteuning die ze nodig hebben (ook fysiek, daar werd een vraag over gesteld vanwege het lichamelijke contact dat je ziet in de docu tussen mr Kanamori en de kinderen. Hij moest er om gniffelen toen de vraag gesteld werd. Wij nederlanders die te pas en te onpas elkaar huggen en zoenen!), tuurlijk leren kinderen vanuit het dagelijks leven, tuurlijk moeten kinderen het belang van de samenhang tussen de natuur en de mens leren kennen.
Teleurstellend:
Mr Kanamori is welgeteld 1,5 uur in ons midden geweest. We hebben de ochtend toegewerkt naar vragen die we hem wilde stellen. Omdat Mr Kanamori een verhalen verteller is en geen vragenbeantwoorder zijn nog niet een kwart van de opgestelde vragen aan bod gekomen. Hoewel... in zijn verhalen komen natuurlijk wel heel veel punten aan de orde, het is maar hoe je luistert en wat je er voor jou uithaalt. Hij werd een beetje als een goeroe binnengehaald wat ik nogal over de top vond.
Energiegevend:
Ik vond het heerlijk om een dag ervaringen uit te wisselen, te filosoferen, te voelen dat hoe ik het doe en wens voor mijn kinderen gedragen wordt en mogelijk is als ik (verbeter de wereld begin bij jezelf) mijn aandacht daaraan geef. Ook binnen mijn werk zie ik mogelijkheden om ermee aan de slag te gaan. Volgende week ga ik naar de oudervergadering op school, er zijn al een aantal ouders die geïnteresseerd zijn maar ik begreep van de directrice dat er heel klein begonnen moet worden. Ik heb vreselijk veel zin om mee te denken en mee te werken. Wat Kanamori in Japan doet wordt hier in nederland op vrije scholen, democratische scholen, Iederwijs scholen en binnen thuisonderwijs gedaan. Ik word erg blij van het feit dat steeds meer reguliere scholen (de huidige Pabo leerlingen krijgen de documentaire te zien aan het begin van hun opleiding) meer het leven = leren principe willen integreren binnen het onderwijsstelsel. Het zou mooi zijn als uiteindelijk ook verloskundigen/consultatiebureau's/ peuterspeelzalen en kinderopvang deelgenoot kunnen worden gemaakt!
Blessings, Miss Ebz