Hulpvaardig Zijn

Droom

Ik kom terug van winkelen, heb niet gevonden wat ik zocht.

Ik loop over een dijkpad en daar waar ik de dijk via een trappetje

wil verlaten staat een kruiwagen 

met een jongetje van nog geen 3 jaar.

Prachtige donkere krullen!

Hij kijkt uit naar iets of iemand en zit ogenschijnlijk rustig te wachten

maar terwijl ik langs hem loop begint hij vreselijk te snikken.

Zodra ik mijn handen naar hem uitstrek en troostende woorden zeg

maakt hij direct aanstalten om uit de kruiwagen te komen.

Ik heb hem nog niet op mijn arm of er komt een iets blondere man met krullen

op ons afgelopen.

"Hoort hij bij jou?"

Blijkbaar niet dus ik vraag het kind waar zijn vader of moeder is.

"Isse éven hond uitlaten, 3 minute, centjes mee, zó trug"

Bij 'even' en 'zo' hoor ik het zijn moeder bijna zeggen.

Daar staan we dan...

Ik ga gelijk de gekste dingen bedenken: wie zet zijn kind nou in een kruiwagen bovenop een dijk als ze de hond gaat uitlaten? Waarom moest ze geld meenemen? Binnen 3 minuten kun je hier je geld niet kwijt. Hij zal wel achtergelaten zijn. 

Ik zal m maar mee naar huis nemen.

En dan word ik wakker

Mee naar huis nemen? Waarom bel ik de politie niet? Bel ik bij een huis aan? Laat ik in ieder geval het kind in deze omgeving waar hij hopelijk thuishoort? Waarom gaan mijn gedachten de kant op waarop ik het gerechtvaardigd vind dit probleem, een probleem, zelf op te lossen?

Want ja... ik heb daar vaker last van. Ik zou dit jongetje niet hebben kunnen laten zitten. Ik zou er niet op kunnen vertrouwen dat zijn moeder wel weer terug komt. 

Grote speeltuinen zijn daarom heel vermoeiend. Nu mijn eigen kinderen wat groter worden en niet constant volledig toezicht nodig hebben 

pak ik mijn boek om mezelf af te sluiten. Ik bèn namelijk niet verantwoordelijk voor 

andermans kinderen, andermans zaken, andermans spullen. 

Ook niet als ik er al dan niet binnen mijn werk mee geconfronteerd wordt. Als ik er niet op bedacht ben dat mijn hulpvaardigheids-gen aangesproken wordt. Het helpt inmiddels te kunnen bedenken hoe de situatie op een andere manier, zonder mijn bemoeienis, opgelost kan worden. Dat het nog een tijdje blijft nazingen, neem ik dan maar op de koop toe.

Blessings, Miss Ebz