Gisteren rond deze tijd kwam ik net weer
binnenwandelen na anderhalf uur
bezig zijn Oudste te kalmeren en terug naar
school te krijgen.
Om 12 uur ging de telefoon:
Oudste was het hek uitgelopen en of
ik wilde komen om hem te kalmeren.
Gelukkig werkte ik thuis waardoor ik direct op de fiets
kon springen.
Halverwege de weg naar school kwam ik hem tegen.
Totaal ontredderd.
Hem mee naar huis genomen,
samen gegeten
in stilte.
Volgens Oudste was hem groot onrecht aangedaan
en ging hij nooit meer naar school.
Het onrecht was dusdanig groot dat hij zelfs liever
dood wilde dan weer retour school.
Daar zit je dan als moeder,
mijn hart brak.
Maar ik wist ook, de bui waait wel weer over.
Wat in de tussentijd te doen?!
Dichtbij blijven,
duidelijk zijn
en leiding nemen.
Met alle moed die hij had liep hij na een uur weer
met me mee naar school.
De middag is goed verlopen.
Vandaag suddert de gebeurtenis bij mij
nog na.
Niet blij dat mijn kind zich zo eenzaam heeft gevoeld.
Niet blij dat het ontstaan van de situatie
niet verder doorgesproken is met de betrokkenen.
Niet blij dat ik mijn kind niet kan helpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Hay! Leuk dat je een berichtje achter wilt laten :-)