Hoe groter kinderen worden
hoe meer je ze dient los te laten.
Sinds kort heeft Oudste een vriendje in de buurt waar
hij zelfstandig naar en van reist. Zo'n afstand van hier de
straat uit, oversteken en de volgende straat in.
Net geen steenworp.
Vanmiddag uit school ging hij met vader van vriendje mee en hij zou
zelf terug naar huis komen.
Zo gezegd zo gedaan. Toen Jongste en ik onderweg naar huis
vanaf het zwembad waren belde ik dat hij aanstalte kon
gaan maken.
Ik verwachtte ongeveer gelijktijdig aan te komen...
Het duurde net niet lang genoeg om echt in paniek te raken toen de
deurbel ging.
Huilende Oudste aan de deur, met vriendje en een onbekende mevrouw.
Oudste was in aanraking met de motorkap van de onbekende mevrouw gekomen.
Hevig geschrokken, pijn in zijn knieën, kras op de auto.
Je hart zakt in je schoenen, kanik je zeggen.
Beide jongens waren behoorlijk onder indruk van het geheel,
snapten werkelijk niet hoe het zo snel kon gebeuren.
Slok water, vader van vriendje maar gebeld, die kwam zijn jong halen.
De onbekende mevrouw en ik tutoyeren elkaar inmiddels,
ze belt morgen nog een keer om te horen hoe het gaat,
de kras gelooft ze wel, geloof ik.
Oudste ligt inmiddels prinsheerlijk
met een kussen onder zijn knie
in mama's bed.
Te hopen dat hij morgen niet naar school hoeft ;-)
De volgende stap in loslaten zal nog wel even duren
vermoed ik.
Blessings, Miss Ebz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Hay! Leuk dat je een berichtje achter wilt laten :-)