Toen we vorig jaar hopeloos verdwaald liepen op
de Posbank en ik steeds meer hoorde over
geocachen
besloot ik dat er gespaard moest worden voor een GPS.
Aldus geschiedde, zelfs de kinderen
plunderden hun portemonees
en doneerden af en toe een paar stuivers.
In maart was het zover: er zat genoeg ik het potje!! We brachten
de opbrengst naar de bank zodat ik bij
een heuse Garmin kon bestellen.
Het duurde even voor ik door had hoe het apparaat werkte
maar 2 weken terug konden we dan echt heus op pad
voor onze 1e schat! Een microcache om in geocaching termen te spreken.
Het was een klein filmkokertje met daarin een rolletje papier waarop
we onze naam en tijdstip van vondst konden noteren.
Onze 2e schat liet zich niet zo makkelijk vinden.
Eerst bleek dat er een puzzel gemaakt moest worden om de juiste
coördinaten te vinden. Daarna moesten de coördinaten
handmatig in de GPS gezet worden.
Het is lang geleden dat ik me tot
huilens toe gefrustreerd voelde.
We deden een poging om gaandeweg de juiste richting te zoeken
maar dat lukte niet. Die avond speurde ik naar aanwijzingen
en vond zowaar foto's! En ik herkende de locatie!!
De volgende dag reed ik met Oudste naar de wijk waar de letterbox
zich bevond en we vonden m! Heerlijk hyperdepiep werden we ervan!
We vonden een travelbug en besloten m mee te nemen.
Met pasen gaan we weer speuren, samen met oma en laten de travelbug daar weer achter!
Hopelijk hebben de kinderen betere speurneuzen dan hun moeder,
de cache die ik vanavond probeerde te zoeken
heb ik namelijk niet gevonden.
Blessings, Miss Ebz
Mooi woord, geocachen, moet ik even over nadenken. Ik zag je als Mother Goose verschijnen op de Mamablogs. Ik als Papagoose vind het wel leuk je te volgen.
BeantwoordenVerwijderen