Een boek dat je heen en weer slingert tussen
herkenning
vervreemding
mededogen
verontwaardiging
enzovoort
Een beschrijving van een leven in 2 perioden die ik persoonlijk niet ken. Opgroeien in de jaren '30-'40 en als oudere nu. Vooral die eerste periode is aangrijpend. Te lezen hoe getracht wordt de eigenheid van een kind langzaam uit te doven. Hoe ze ondanks alles in staat blijkt haar vuur smeulend te houden en manieren vindt het weer op te stoken en op haar manier geluk te vinden.
Maar ook hoe zwaar en eenzaam het moet zijn een leven lang herinnert te blijven aan dat wat je aangedaan is. En hoe waardevol vriendschap, doorzettingsvermogen, geduld, innerlijke kracht en zelfcompassie blijken te zijn.
Met een knoop in mijn maag las ik over het onrecht en de wreedheden die Truitje ten deel vielen. Het maakte dat ik door bleef lezen om te weten te komen of het wel goed zou komen.
Ik had niet eerder iets gelezen van Marion Pauw, de afgelopen weken las ik behalve Zondaarskind ook Drift en Daglicht. Dat laatste boek kan ik aanbevelen als luisterboek te luisteren. Het verhaal wordt door 2 vertellers voorgelezen wat maakt dat de personages gaan leven en het verhaal indringender wordt.
Voor de komende periode staat Hemelen nog op mijn To-Read-List. Welk boek van Marion Pauw is jou favoriet?
Blessings, Miss Ebz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Hay! Leuk dat je een berichtje achter wilt laten :-)